"Kiedy Cię poznałam"- przygoda z book tour'em

Tytuł: "Kiedy Cię poznałam"
Tytuł w oryginale: "The Year I Met You"
Autor: Cecelia Ahern
Wydawnictwo: Akurat
Data wydania: 6 maja 2015
Liczba stron: 416

"Żeby pofrunąć, trzeba najpierw oczyścić skrzydła z gówna. Pierwszy krok: rozpoznać, co jest gównem. Zrobione".

Jasmine ma świetną pracę i poświęca się jej bez reszty. W wolnej chwili zajmuje się chorą na zespół Downa siostrą Heather. Jej życie wywraca się do góry nogami w dniu gdy jej wspólnik postanawia ją zwolnić. Mało tego, kobieta zostaje skazana na urlop ogrodniczy i przez rok od zwolnienia nie może podjąć nowej pracy. Na początku nie wie co ze sobą zrobić i zaczyna odnawiać kontakty z koleżankami. Staje się zauważana i co chwilę przyjaciółki proszą ją o zostanie matką chrzesną idch dzieci. Niestety, Jasmine nie czuje się komfortowo w ich towarzystwie. Czasu wolnego ma coraz więcej i zaczyna się nudzić. Zaczyna obserwować przez okno swojego sąsiada Matta Marshall'a - przezentera radiowego. Gdy w sylwestrową noc jego audycja wzbudziła skandal, rozgłośnia zwalania mężczyznę z pracy. Ten zaczyna pić i awanturować się wieczorami. W końcu odchodzi od niego żona i Matt zostaje sam. W międzyczasie Jasmine postanawia całkowicie odmienić swój ogród. Kilka lat wcześniej, z braku czasu na jego pielęgnację, wyłożyła go kamieniem. Teraz chce dopasować ogród do zielonych ogródków sąsiadów. Zbieg okoliczności zbliża Matta i Jasmine do siebie. Zaczynają poznawać się bliżej. Dostrzegają, że są dla siebie wsparciem w walce z różnymi problemami.

Jak rozwinie się ich relacja? Czy pojawi się miedzy nimi uczucie? Jak zniosą brak pracy?

"Kiedy gąsienica myślała już, że świat się skończył, stała 

się motylem."

Książkę otrzymałam w ramach Book Tour' u, który organizował Kacper z mensbooks. Było to moje pierwsze spotkanie z twórczością tej autorki. I obawiam się, że ostatnie. Książkę czytałam z wielkim trudem, wręcz na siłę. Jej lektura zajęła mi 6 dni(!).Gdyby to nie była książka z zabawy na pewno odłożyłabym ją już po kilkunastu stronach. Ja jednak czytałam ją dalej. Na początku lektury wierzyłam, że fabuła się rozkręci. Z każdym kolejnym moja nadzieja nikła. Książka ciągnęła mi się jak "krówka-ciągutka" i była nudna jak "flaki z olejem".Historia Jasmine była pozbawiona jakichkolwiek wrażeń. Nie działo się w niej nic, co wzbudziłoby we mnie jakieś uczucia. Jedyne co odczuwałam to ogromne znudzenie i chęć odłożenia pozycji na bok (na zawsze). Bohaterowie byli pozbawieni charakteru. Jasmine była dla mnie rozkapryszoną dziewczynką, a miała przecież ponad trzydzieści lat. Jej siostra z zespołem Downa była momentami bardziej ogarnięta. Matt to jedyny bohater, którego polubiłam. Dzięki niemu w książce czasami pojawiała się jakaś akcja, ale niestety znikała szybciej niż się pojawiła. Mniej więcej w połowie książki zaczęłam czytać pobieżnie przydługie opisy. Tak, aby zrozumieć fabułę, ale jednocześnie zanudzić się jak najmniej. Styl pisania autorki był dla mnie wyjątkowo ciężki. Co też wpływało na szybkość czytania. Rozdziały nie zaczynały się od nowej strony i bardzo utrudniało mi to lekturę. Pewnie uznacie, że marudzę. Tak marudzę, bo zmarnowałam sześć dni urlopu na tę książkę.

W mojej biblioteczce czeka jeszcze jedna pozycja tej autorki. Niestety, chyba się nie doczeka na swoją kolej. "Kiedy Cię poznałam" zraziła mnie ogromnie do twórczości Cecelii Ahern. Dlatego, nie polecę Wam tej pozycji i już więcej o niej nic nie napiszę.

"Zranieni ludzie ,ranią ludzi"

"Cuda rosną tylko tam, gdzie je zasadzisz."